Documents

The Educational Decree of 1863 Was an Effort by Spain to Reform the Philippine Colonial Education System

Description
Description:
Categories
Published
of 8
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.
Related Documents
Share
Transcript
  The Educational Decree of 1863 The Educational Decree of 1863 was an effort by Spain to reform the Philippine colonial education system. The Decree established a complete system of education in the archipelago  —  it required two elementary schools in each municipality (one for girls and one for boys), standardized the curriculum, and established normal schools, thus making systematized education available to the masses. In the nineteenth century, educational opportunities opened to a segment of society previously kept under control by the religious orders through a selective curriculum of rudimentary academics and a heavy dose of catechism. The colonial logic was to create a cadre of clerks and officials in service of the new, liberal colonial state, but the Educational Decree of 1863 had an impact that was the reverse of what Spain intended. The formal system of education created in the Philippines under Spain, even when unevenly implemented, provided Filipinos with the tools to function outside of colonial rule. On December 20, 1863, Spain promulgated an educational decree for reforming  the educational system in the Philippines. During the early Spanish occupation, education for the Filipino people centered on religion and primarily for the elite, especially in the first years of Spanish colonization. Prior to that, early Filipinos taught their children at home, focusing more on vocational skills than academics. There were also tribal tutors, but there was no structured educational system. With the enactment of the Educational Decree of 1863, it liberalized access to education, which provided for the establishment of at least one primary school for boys and girls in each town under the responsibility of the municipal government. 1. Pag-ugnayin ang mahahalagang pangyayari ng ika-19 na siglo sa kontemporaryong panahon kaugnay ng makabayang/makabansang/nasyunalismong damdamin ng mga katutubong Pilipino. Ihanay din ang pagkakapareho at pagkakaiba ng makabansang/makabayang/nasyunalismong tatalakayin.  Noong ika-19 na siglo, binuksan ng Espanya ang Pilipinas sa pandaigdigang kalakalan at, kaugnay nito, sa mga lumalaganap na kaisipan sa Europa. Taong 1834 binuksan ang mga daungan ng Maynila at mula 1855 hanggang 1873, anim pang daungan ang nabuksan. Taong 1869 naman ng nabuksan ang Kanal ng Suez, na nagpaikli ng oras sa paglalakbay mula sa Europa tungong Pilipinas. Dahil dito, ang pagsasaka sa Pilipinas ay nabago mula sa dating pansariling konsumo lamang tungo sa pag-eksport ng mga cash   crops  tulad ng tabako, asukal, at abaka. Ang kaakibat nitong pag-usbong ng ekonomiya ay nagpayaman sa ibang mga Pilipino. Marami sa kanila ay nakapag-aral sa Maynila at sa ibang bansa. Ang pagdating ng maraming kaisipan mula sa Europa ay nagmulat ng kamalayan sa maraming Pilipino. Hiniling nila ang maraming pagbabago sa lipunan. Isa na rito ay ang sa kaparian. Ang mga katutubo ay hindi pinapayagan na isa ma sa mga hanay  ng mga pari at orden. Dahil dito, nagrebelde si Apolinario dela Cruz noong 1841. Kaya lamang ay natalo ng mga Espanyol ang mga rebelde at pinatay si dela Cruz. Sa pagpupumilit ng mga mamamayan sa reporma, pinagbigyan ng Espanya ang ibang kahilingan para rito. Nagkaroon, bagaman sa maikling pagkakataon, ng representasyon ang Pilipinas sa Cortes (1810-1837). Noong 1863, ipinatupad ng pamahalaang Espanya ang isang batas para sa isang sistema ng pampublikong edukasyon. Isang rebolusyon nanan sa Espanya ang nagpaalis sa Reyna Isabella II sa trono noong 1868 at naitatag ang Unang Republika nito. Iniluklok si Heneral Carlos Maria de la Torre, isang liberal, bilang gobernador-heneral ng Pilipinas. Binuwag niya ang censorship  at binigyan ang mga Pilipino ng mga karapatan sa pagpapahayag at pagtitipon, na naaayon sa 1869 Konstitusyon ng Espanya. Sa kasamaang palad, pinalitan agad siya ni Rafael de Izquierdo noong 1871 at tinanggal nito ang mga pagbabago. Sa kakulangan ng pagbabago ay 200 Pilipinong sundalo ang nag-alsa sa Cavite nang sumunod na taon. Dahil dito, maraming liberal at repormista ang dinampot at ipinatapon. Inakusahan sina Padre Jose Burgos, Mariano Gomez, at Jacinto Zamora na pasimuno ng nasabing pag-aalsa. Hinatulan sila at namatay sa pamamagitan ng garote noong ika-20 ng Pebrero, 1872. Hindi pa rin nawalan ng pag-asa ang mga repormista. Inilimbag ni Jose Rizal ang mga nobela niyang Noli Me Tangere  (1886) at El Filibusterismo (1891). Kahit na ipinagbawal ng mga Kastila ang mga ito, marami sa mga Pilipino ang nakapagbasa ng mga nasabing libro. Itinatag ni Graciano Lopez-Jaena ang La Solidaridad  noong 1889 bilang bahagi ng Kilusang Propaganda. Nagtatag din si Rizal ng isang kilusan, ang La Liga Filipina , noong 1892. Ngunit siya ay inaresto at ipinakulong sa Dapitan. Nang malaman ang pagkaaresto ni Rizal, itinatag naman ni Andres Bonifacio ang Katipunan , na naghahangad ng kalayaan. Nalaman ng mga Espanyol ang tungkol sa Katipunan  at maraming kasapi nito ang dinakip. Bilang tugon, nanawagan si Bonifacio ng pakikipaglaban sa mga Kastila, sa Sigaw ng Balintawak noong ika-26 ng Agosto, 1896. Ang Tejeros Convention  noong 1897, bumuo ang mga ilustrado  ng isang pamahalaang rebolusyonaryo bilang kapalit ng Katipunan at ihinalal si Emilio Aguinaldo bilang pinuno nito. Nagkaroon ng pagkakahati sa loob ng Katipunan at ipinaaresto si Bonifacio at ipinapatay ito noong ika-10 ng Mayo, sa taon ding iyon. Nagkaroon ng isang kasunduan sa Biak-na-bato. Nagpunta sina Aguinaldo sa Hong Kong, kapalit ng US$800,000 at pagtigil ng labanan. Nakipagkasundo sila sa Estados Unidos upang labanan ang mga Espanyol. Noong ika-25 ng Abril, 1898, idineklara ang Estados Unidos ng pakikidigma sa mga Espanyol. Hinarang ng mga Pilipino ang Maynila upang kunin mula sa mga Espanyol. Ipinahayag ni Aguinaldo ang kasarinlan ng Pilipinas noong ika-12 ng Hunyo, 1898 sa Kawit, Cavite. Ngunit ang Espanya ay nakipagkasundo sa Estados Unidos sa pagpapalit ng pamunuan sa Pilipinas. Nagkaroon ng huwad na labanan ng Maynila, na kung saan ay “nasakop” ito ng mga Amerikano noong ika -13 ng Agosto, 1898.  Ibinenta ang Pilipinas, Guam, at Puerto Rico sa Estados Unidos sa halagang US$20 milyon noong ika-10 ng Disyembre, 1898 sa pamamagitan ng Kasunduan sa Paris. Katulad sa panahong kasalukuyan ay ang mabilisang paglaganap ng mga balita at kaisipan sa buong kapuluan. Narito ang radyo, dyaryo, telebisyon, at maging ang internet. Ang kasaysayan ng Pilipinas ay pinag-aaralan sa mga klase. Maraming mga libro ang nalimbag, tulad ng  My Brother, My Executioner   (1972) ni F. Sionil Jose, Bamboo in the Wind (1990) ni Azucena Grajo-Uranza, at iba pa. Hindi na malaki ang restriksyon sa pagpapahayag. Sa katunayan, nakasulat sa 1987 na Konstitusyon ng Pilipinas ang kalayaan sa pagpapahayag at pagtitipon, na ipinagbabawal noong panahon ng mga Kastila. Ang nakakalungkot lamang ay ang hindi pagpapatupad ng mga nasasaad na karapatang ito. Nariyan ang naideklara ng CPR (na ngayo’y nabawi na) at mga pagpatay sa mga mamahayag. Ang karapatan ng mga mamamayan sa edukasyon ay hindi pa sapat na naibibigay ng estado. Maging ito ay ginagamit upang pigilin ang mga Pilipino na maging kritikal sa mga pangyayari. Laganap pa rin ang paniniwala ng karamihan na ang pagiging matanong ng mga kabataan ay hindi nakakabuti. Sa larangan naman ng paggawa ay halos wala pa ring pagbabago. Karamihan sa mga manggagawa ay inaapi at hindi nabibigyan ng sapat na suweldo. Malaki rin ang impluwensiya ng mga mayayaman sa mga patakaran sa pamahalaan. Isa sa mga patunay rito ay ang NorthExpressway  sa may lugar ng Pampanga at sa mga daanan sa Negros. Ang mga ito ay humahati sa kalagitnaan ng taniman ng asukal at kaakibat nito ay isang malawak na network  ng mga daan sa buong lupain. Mahirap bigyan ang mga mayayamang uri ng bahagi sa rebolusyon dahil nais nilang maprotektahan ang kanilang mga pag-aari. Sa mga kaguluhan, sila ang mawawalan ng pinakamaraming pag-aari. Sa panahon ng Rebolusyon, sinuportahan nila ang ibang mga Pilipino. Ngunit nang makita nila ang pagkakataon na magkaroon ng mga katungkulan sa ilalim ng pamamahala ng mga Amerikano, nakipagkasundo sila na tumigil sa pakikisali sa Rebolusyon. Hanggang ngayon ay mapapansin natin ang pagkiling ng mga mayayamang uri sa  status quo , na kung saan ay mananatili sa kanilang pag-aari ang kanilang mga yaman. Ani ni Guerrero, hindi pa tapos ang rebolusyon na nagsimula pa noong 1896. Ang mga kabataang Pilipino ang tagapagmana ng Rebolusyong Pilipino sa panahon ngayon.  2. Talakayin ang kalagayang pangkabuhayan at kakayanang umunlad ng mga Pilipino mula ng ika-19 na siglo hanggang sa kasalukuyan.  Ayon kay Rizal sa kaniyang sanaysay na  Ang Pilipinas sa Loob ng Sandaang Taon , “dalawa lang ang patutunguhan ng Pilipinas: ang magpatuloy bilang sakop ng Espanya, ngunit may higit na mga karapatan at kaluwagan, o kaya’y magpahayag ng kanilang kasarinlan, pagkatapos magbubo ng dugo at maduguan naman ang Espanya”. [3]  Aniya, nangangailangan ang Pilipinas ng isang malayang pahayagan dahil “ang isang bansa’y iginagalang sa hindi pagsang -ayon ni pagtatakip sa mga  pagmamalabis, kundi sa pagpaparusa’t hindi pagsang - ayon sa mga iyon”. Nangangailangan din ang mga Pilipino ng mga kinatawan, na makakatulong sa pamamahala. Kinakailangan din aniya na paunlarin ang pagtuturo at ang mahigpit at madaling paggawad ng katarungan. Ang pagkakaloob ng mga katungkulan at mga gawain ay dapat idaan sa pagsusulit; ang mga gawang isinali at ang mga pasiya ay nararapat ilathala. Naghahangad din siya ng pagbabago sa pangangalakal, pagsasaka, at iba pa. Sinasabing ang Pilipinas ay lumaya na sa pananakop ng mga dayuhan. Ngunit ayon kay Amado Guerrero, “ang kasalukuyang Rebolusyon ay naglalayong ipakita ang soberanya ng bansa laban sa imperyalismo ng Estados Unidos at ng mga tuta nito”. Maraming mga kasunduan ang Pilipinas at Amerika na nagbibigay ng mas malaking karapatan sa mga dayuhan kaysa mga mamamayang Pilipino. Isa na rito ang Visiting Forces Agreement  (VFA), na nakita natin sa balita ang kawalan ng kapangyarihan upang pilitin ang Amerika na ibigay ang hurisdiksyon sa Pilipinas ng nasasakdal na si Lance Corporal  Smith. Pati sa larangan ng kalakalan, dominante ang mga dayuhan sa pamamagitan ng mga transnational corporations  tulad ng mga kumpanya ng langis, mga  shares  sa mga kumpanya ng kuryente, komunikasyon, at iba pa. Ang mga kinatawan sa Pilipinas ay binubuo ng mga kasapi ng Kongreso. Sila ay inihahalal ng mga mamamayan sa eleksyon bawat tatlong taon. Ang paraan ng pagpili ng mga kinatawang ito ay sa pamamagitan ng  single-member plurality system , na kung saan ang pinakamaraming boto sa mga pinagpipiliang kandidato ang inilalagay sa puwesto. [6]  Sa ilalim ng sistemang ito, nasasayang ang mga boto ng mga kandidatong “walang kakayahan upang manalo”.  At karamihan ng mga kandidato ay mga kasapi ng mga political families , na tumatakbo bilang gobernador, kongresista, mayor, atbp. Sa kasalukuyan pa ay may dalawang kasapi ng Senado, na 24 ang kabuuang miyembro, ang mag-ina (Jinggoy at Loi Estrada). Karamihan din ng mga nasa kapangyarihan ay mga mayayaman at nasa matataas na uri. Ang paraan ng pagtuturo sa Pilipinas ay nananatiling may bakas ng kolonyalismo. Nananatili pa rin ang pang-aapi sa mga manggagawa. Ang mga manggagawa sa mga taniman ng asukal (duma’ an) sa Negros ay madalang umalis sa mga hacienda , kung kaya’t sila’y tila mga nakakulong na lamang sa lupain at hindi nawawala sa paningin ng mga  supervisor   ng hacienda . Habang hindi pa nakakamit ang tunay na pagbabago sa mga larangang ito ay mananatili pa rin pag-urong ng lipunang Pilipino. Hanggang hindi pa naibibigay ang mga karapatan at tunay na kalayaan ay hindi makakamit ang pag-unlad na minimithi ni Rizal.  5. Idetalye ang Royal Decree of 1863 at ihambing sa kontemporaryong panahon at paaralang itinaguyod ni Dr. Rizal sa Dapitan. Suriin din kung naisabuhay ang ideyalismo ni Rizal sa edukasyon.  Pinagtibay ng pamahalaang Espanya ang Educational Decree of 1863 , na nilagdaan ni Reyna Maria Cristina noong ika-20 ng Disyembre, 1863. Ang may-akda ng
Search
Similar documents
View more...
Tags
Related Search
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks
SAVE OUR EARTH

We need your sign to support Project to invent "SMART AND CONTROLLABLE REFLECTIVE BALLOONS" to cover the Sun and Save Our Earth.

More details...

Sign Now!

We are very appreciated for your Prompt Action!

x